!!++ SoNa_KaKu & Iikkoowada Blog ++!!

[Fiction] Puzzle Love -- Intro -- K.shigeaki x K.Hironori

----------------------------------

คุณเคยรู้สึกแบบเดียวกับผมมั๊ยฮะ
ทั้งที่อยู่ใกล้ๆกัน แต่กลับไม่รู้สึกอะไร
แต่พอวันหนึ่งที่เขาจากไปกลับรู้สึกเหงา คิดถึง
อยากพบ อยากเจออีกครั้ง อยากคุย อยากเจอหน้า อยากให้เขากลับมา
อยากให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

----------------------------------

วั้นนั้นผมกับเขานั่งกินข้าวบนดาดฟ้าเหมือนเดิม ทุกวัน และมันนั้นเป็นวันที่รู้สึกว่าความรู้สึกที่ผมมีให้เขามันไม่เหมือนเดิม

บรรยากาศบนดาดฟ้าวันนี้ก็เหมือนทุกวัน เงียบสงบ กลิ่นไอแดดยามบ่ายอบอวลเช่นทุกวัน และเช่นเคยที่จะมีเด็กนักเรียนมัธยมปลายปี 1 สองคนนั่งกินข้าวกลางวันตรงนี้ทุกวัน แต่นับจากจากนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว

นักเรียนมัธยมปลายปี 1 สองคนที่กล่าวไปเมื่อซักครู่นี้ หลบความวุ่นวายในโรงอาหารขึ้นมาอยู่บนนี้ และหนึ่งในนั้นก็คือ คาโต้ ชิเงอากิ นักเรียนที่มีคะแนนดีเป็นอันดับต้นๆของห้อง ส่วนอีกคนก็ คุซาโนะ ฮิโรโนริ เด็กที่มีคะแนนต่ำที่สุดในประวัติกาลของบ้านคุซาโนะ

"นี่..ชิเงะ" เขาเรียกผม ผมจะรู้สึกไปเองหรือเปล่านะว่ะน้ำเสียงมันดูเศร้ายังไงก็ไม่รู้สิ

"หืม มีอะไรหรอ" ผมตอบรับในลำคอเบาๆ

"ฉันจะย้ายโรงเรียน"

"หา!! ย้ายโรงเรียน ย้ายไปที่ไหน แล้วจะไปเมื่อไร"

"ช้าๆก็ได้ชิเงะ ฉันจะย้ายไปโอกินาว่า และก็จะย้ายไปวันเสาร์นี้ แล้วนายจะตกใจอะไรนักหนา"

"วันเสาร์!! งั้นก็อีกสองวันน่ะสิ ทำไมนายไม่บอกกันก่อน แล้วนายบอกพวกเพื่อนที่ห้องหรือยัง"

"ทีละคำถามเซ่!! แม่ฉันเพิ่งบอกเมื่อเมื่อวาน แล้วก็ว่าจะบอกพวกนั้นตอนบ่ายเนี่ยแหละ...แล้วเมื่อไรนายจะกินต่อซักทีล่ะ" จากที่สังเกตดูแล้วขนมปังในมือของชิเงอากิมันจะไม่ได้ลดลงไปเลย แต่อีกคนคนหนึ่งนี่สิหมดไปสองห่อแล้วนี่ก็กำลังจะแกะห่อที่สามด้วยซ้ำ

"จะกินต่อเดี๋ยวนี้ล่ะคร้าบบบ" ชิเงะพูดพร้อมหันมาทำหน้าทะเล้นใส่้แล้วหันไปจัดการกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่อ ไม่นานนักทั้งสองก็จัดการกับอาหารที่เหลือจนหมด

----------------------------------

บรรยากาศในห้องเรียนตอนเที่ยงก็เป็นเช่นทุกวัน ผู้คนในห้องต่างโหวกแหวกโวยวาย คุยกันในเรื่องสัพเพเหระต่างๆ บ้างก็เล่นเกมส์ บ้างก็อ่านนิตยาสาร และอะไรอีกมากมาย วันนี้พวกผมมาที่ห้องไวกว่าปกติจึงสร้างความแปลกใจแก่เพื่อนในห้องไม่น้อย เพราะปกติกว่าพวกผมจะเสด็จลงมาจากดาดฟ้าก็เกือบกระดิ่งนู่นแหละ หลังจากที่พวกผม นั่งคิด ยืนคิด นอนคิด อยู่นานสองนานว่าจะบอกพวกนั้นยังไงดีถึงจะสะดวกที่สุด ในที่สุดภาระก็ตกมาอยู่ มัตสึดะ ทาคาฮิสะ คนที่สามารถกระจายข่าวที่เพิ่งได้รับไวที่สุดในห้อง เมื่อสังเกตุเห็นว่าเขานั่งอยู่ตรงไหนก็เดินเข้าไปหาทันที

"เฮ้!! มัตซู ยูยะ ทำอะไรกันอยู่" คุซาโนะทุบโตะด้วยมือทั้งข้างเรียกความสนใจและความหงุดหงิดแก่เจ้าของชื่อไม่น้อย

"เล่นเกมส์ไงดูไม่ออกหรอ" เงยหน้าขึ้นมองตาขวางใส่เจ้าของเสียงที่รบกวนสมาธิเมื่อครู่แล้วจึงกลับไปสนใจของในมือต่อ

"พวกนายมีอะไรหรอ" ยูยะละความสนใจจากเกมส์ในมือของมัตสึดะแล้วหันมามองทางคุซาโนะแทน

"ฉันจะย้ายโรงเรียน"

"หา! จริงอ่ะ"

"จริงสิ ถ้าฉันหลอกนายไปแล้วจะได้อะไร" ถึงน้ำเสียงจะฟังดูเรียบเฉยแต่ใบหน้านี่สิมันอวัยวะเบื้องล่างไม่ใช่น้อยเลยล่ะ

"แล้วนายจะย้ายไปไหนล่ะ"

"ไปโอกินาว่า จะไปวันเสาร์น่ะ" ตอบให้เพิ่มอีกข้ออย่างรู้ทัน มือเล็กขยับไปสกิดคนที่นั่งอยู่ด้านข้างแล้วบอกข้อมูลที่ตนเพิ่งได้รับมาออกไป และผลก็เป็นอย่างที่คิด

"เฮ๊ย ไอ้คุจะย้ายโรงเรียนโว๊ย" เสียงที่ตะโกนออกทำคนในห้องหยุดการกระทำไปได้สักครู่ เมื่อได้สติก็ต่างกรูเข้่ามาหาเจ้าของชื่อเมื่อกี้เพื่อถามความจริงจากสิ่งที่ตนได้ยิน และความวุ่นวายก็กลับมาอีกครั้ง

หลังจากคนทุกได้ทราบความจริงจากปากของเจ้าตัวแล้วก็ต่างถกเถียงเรื่องสถานที่จัดงานเลี้ยงส่งของคุซาโนะ เพราะวันจัดงานคงเป็นวันอื่นไม่ได้นอกจากวันพรุ่งนี้ ก็เหลืออีกวันเดียวแล้วนี่นา และแล้วปัญหาที่ถกเถียงอยู่เมื่อครู่ก็ต้องเป็นอันยกไปก่อน เพราะอาจารย์สุดเคี่ยวที่ต้องสอนในคาบบ่ายเดินทางมาถึงซะแล้ว

----------------------------------

วันรุ่งขึ้นสมาชิกในห้องก็ต่างวุ่นวาย เพราะต้องหอบห้องพะรุงพะรังมาตกแต่งห้องเพื่อจัดงานเลี้ยงส่งในช่วงพักกลางวัน ด้วยเหตุผลที่เจ้าตัวอ้างว่า 'จัดตอนเย็นก็จะเป็นการรบกวนเสียเปล่า เพราะบางคนก็มีงานชมรม บางคนก็ติดธุระ จัดตอนกลางวันเนี่ยแหละง่ายดี ทุกคนก็อยู่ครบ พวกเราพักกลางวันกันตั้งสองชั่วโมงมีเวลาถมถืดน่า' แล้วยิ่งคาบสุดท้ายในช่วงเช้าอาจารย์ก็เข้ามาสั่งในอ่านหนังสือกันเองแล้วออกไปเลย จึงทำให้มีเวลาเพิ่มขึ้นอีก

บรรยากาศในงานเลี้ยงเต็มไปด้วมความสนุกผสมปนเปไปกับความเศร้า มีนักเรียนต่างห้องมาร่วมแจมเป็นระยะ หลังจากวันนี้ตัวตลกประจำห้องจะหายไปหนึ่งคน เสียงหัวเราะ ร้องไห้ คำกล่าวลา เสียงโวยวาย และ อะไรอีกมากมายดังออกมาจากห้องเรียนเล็กๆแห่งนี้

วันถัดมา คุซาโนะ ฮิโรโนริ ย้ายออกไปจากคานากาว่า ทิ้งไว้แต่ความรู้สึกบางอย่างภายในใจของชิเงอากิที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ

---- EnD - ParT - IntrO --- * --- To - bE - CoN - tO - ParT - OnE ----

วันก่อนไปตลาดนัดแถวบ้าน ไปเจอแผงขายหนังสือเก่า...ไปขุดเจอเจสปายเก่าๆมา 2-3 เล่ม กับบอยแบนส์อะไรทำนองนั้นมาเล่มหนึ่ง ก็เลยหอบกลับมาด้วย

พอเปิดบอยแบนส์ไปหน้าแรก ARASHI ครับท่าน ตั้งแต่สมัยลิงโนะหัวทอง+ยังมีห้องเป็นของตนเอง แม่งเก่าได้ใจจริงๆ เปิดข้ามๆไป ยังไม่มีอารมณ์อ่าน

ตามมาติดๆกับ W-inds คนแรก ตู้เย็นคุง-- สมัยยังไม่บวมน่ารักชะมัด หน้าถัดมา จิบะคุง-- น่ารัก ( ^///^) สมัยยังหน้าเด้งแต่งตึง ต่อด้วย.... ทาจิบานะเคตะ-- เห็นแล้วคันไม้คันมืออยาก...ซะจริงๆ ทำลูกตัวเองมันไม่ผิดใช่มั๊ยคะ

ต่อด้วย KAT-TUN สมัยอาเจ๊คนสวยผมยังสั้น สมัยยังไม่แปลงโฉม ว่าแต่ทำไมนั่งหนีบจัง + สมัยจินยังผมเลียบแปล้

ต่อด้วย V-West (เขียนถูกมั๊ยเนี่ย) แม่งเก่าจริงๆ คิดดูจำยัสซังไม่ได้เลย ตั้งแต่คันจานิ 8 ยังไม่ตั้ง

ต่อด้วย RUN&GAN ไม่รู้จัก ข้ามไปๆ

ตบท้าบด้วย FLAME สมัยหมีเคียวเฮยังอยู่ สมัยนั้นเฟลมมันยิ้มกันไม่เป็นหรือไง ดูเดี๋ยวนี้สิ... ยิ้มแฉ่งกันซะ ยิ้มจนเหี่ยวเลย
ลูกคะ แม่ขอโทษ (- -)(_ _)(- -)(_ _)

ถ้าจำไม่ผิดจะมีแค่นี้มั๊ง เล่มนี้รู้สึกว่าป็นปี 2002 ส่วนอีกสองเล่มเป็นแบบธรรมดาเป็นของปี 2000 คิดดู เก่าขนาดไหน